B-SIDES

B-SIDES: 10 exposanten

2008-06-24T15:00:00.000-07:00

B-SIDES... een collectief van kunstenaars dat zijn naam ontleent aan de ondertussen mythisch geworden single of LP. Hierop trof men zogenaamd superieure muziek aan op de A-kant en inferieure muziek op de B-kant. Zelfs op deze B-kantjes kon men echter ware pareltjes vinden, maar dat was meestal weggelegd voor een goed luisterend oor.
De naam B-SIDES is tevens een verwijzing naar “besides” dat men letterlijk kan vertalen als “benevens”. “Benevens” is eerder een naast zich neerleggen van het stigma van de B-kant van een plaatje en een opening naar vrijheid op artistiek vlak. Eigenzinnigheid, hart en ziel maar ook branie, hand in hand.

Hilde Overbergh

2008-06-24T14:57:00.000-07:00

Het oeuvre van Hilde Overbergh ontwikkelt zich in en vanuit het dagelijkse leven. In haar schilderijen, collages en tekeningen zoomt zij in op banale huiselijke situaties. De werken tonen niet de activiteiten zelf, wel de sporen ervan. Gezochte standpunten geven een ongewone twist, die identificatie bemoeilijkt. Balancerend tussen figuratie en abstractie, legt de kunstenares de symptomen van een elementaire discommunicatie vast.

Natalie Huyghe

Serge Piessens

2008-06-24T14:32:00.000-07:00

Tilly Persoons

2008-06-24T14:31:00.000-07:00

Ik vertrek steeds van gevoelens en ben daardoor ook zeer maatschappijkritisch. Vroeger hield ik het bij schilderen maar momenteel wil ik de ruimte benutten, dit biedt voor mij meer mogelijkheden daar ik niet echt een goede tekenaar ben. Ik hekel vooral graag de hypocrisie in onze samenleving en het “money makes the world go round” gedoe, zelfs heel spijtig maar waar; in de kunstwereld des te meer de laatste tijd!
Mijn frietkarretje verzinnebeeldt de moderne samenleving, kopen, kopen en snel en jachtig leven,ik wil verder evolueren met objecten, ik zie wel, het draait rond de idee en die idee moet groeien, niet zo maar weer verf op doek wat mooi kan zijn maar liever mensen bewust maken van iets.

1.Even een toelichting bij het werkje, fried air victim, uiteindelijk zijn wij alle "gebakken lucht” slachtoffers, gebakken lucht is een term die dateert van rond de eeuwwisseling waar mensen andere mensen hoge winsten voorschotelden door middel van een fictief bedrijf, wij worden ook steeds bedot door media en reclame niet?

2.Bal masqué is dan weer mijn visie over mensen in het algemeen. Het is niet altijd wat je ziet, dit masker herbergt meteen ook een zittende, gelaten vrouw, misschien verwond of vernederd, triest of depressief of vul zelf maar in toch wil ze iets ophouden;zoals wij allen iets herbergen wat we liever niet willen tonen.

3.Zonder titel, gaat over een wandeling op een druilerige herfstdag in de stad, de afgebladderde reclamepanelen en kranten op de grond boden een mooi zicht daar waar de meesten er achteloos aan voorbijgaan, ooit had het iets moois; mede door een documentaire die ik ‘s avonds op canvas over sloppenwijken in Bangkok zag heb ik deze collage gemaakt, een vliegtuigje vloog over de golfplaten dakjes en deze associatie heeft met tot dit werk gebracht met als opschrift ”heeft verderf niet de schoonheid in zich?” ook weer als aanklacht tegen overproductie van het westen en het steeds maar meer willen!

Dirk Eelen

2008-06-24T14:27:00.001-07:00

Hilde Nouwen

2008-06-24T14:15:00.001-07:00

Het werk van Hilde Nouwen gaat enerzijds naar het plastisch vormen van haar eigen tekentaal in vorm en beweging en waarbij ze het object, meestal bomen, in een vreemde omgeving zet of het beeld, wat wij als toeschouwer kennen, omdraait zodat het als compositie of beeldtaal een heel andere betekenis krijgt. Welke betekenis laat ze aan de toeschouwer over.
Anderzijds werkt ze impulsief op zoek naar verhoudingen in sfeer, beweging, monumentaliteit, tekentaal die het object verheft in een vreemde beeldtaal. Ook hier laat ze de interpretatie van het werk aan de toeschouwer over.

Steven Coppens

2008-06-24T03:34:00.000-07:00

(over het werk van Steven Coppens)
Kobe de Peuter (beeldend kunstenaar/filosoof/toffen tiep): Over filosofische vervreemding.
"wij als mens kennen de origine van onszelf, noch van de producten die we gebruiken niet meer;
van onze kledij tot ons eten, de associatie met de katoenplant, 't schaap of 't kieken zonder kop leggen we nog amper;
farmaceutische en schoonheidsproducten gebruiken we in blind vertrouwen.
Onze arbeid is ook grotendeels vervreemd, daar men in de meeste beroepen slechts een klein aspect van'n groter geheel uitvoert,
zonder een klaar en duidelijk beeld te hebben van hoe dat geheel als mechanisme net te werk gaat.
In die zin is geld ook een duidelijk symbool van onze vervreemding.

Heel weinig van wat we doen en hebben is "eigen".
En nu to the point: onze omgevingen zijn in zekere zin "denaturalisaties";
wij wenden de natuur niet meer aan als onze leefwereld,
wij vervormen en bewerken en transformeren het geheel tot een rigide ruimtelijke ordening.

Voor de doorsnee westerse mens is werkelijke natuur (en geen ritmisch aangeplante bomen) een vreemd concept dat we graag romantiseren;
we zijn véél meer vertrouwd met grijze wegdekken, rechte hoeken, glooiende maar regelmatige designs, stippellijnen en symmetrie:
de stad als een Pacmanspelletje en onze dagindeling als'n soort van klokwerk.

Al die grijzige, repetitieve, ritmische patronen worden overal en voortdurend herhaald
en reflecteren de mens als een kuddewezen met nauwelijks een eigen mening, visie of smaak,
maar als een navolger van zichzelf herkauwende stramienen en systemen.

De romantisering: de ervaring van 'het zogenaamde werkelijke' (natuur, de wereld, de tijdloosheidservaringen) leggen we buiten onszelf
en zijn doorgaans abstracte concepten die we invullen met onrealistische beelden in de aard van: het gras aan de andere kant van de heuvel.
In die zin is "kunst/creativiteit" een ideale uitkomst voor veel mensen, die geen zelfvoldoening vinden in de stereotiepe, ritmische, voorgeschreven dagdagelijksheid; via 'kunst' kunnen ze zichzelf nog romantiseren (tot nieuwe van goghs of hogepriesters van de inspiratie)

Samengevat:
Al onze welvaart, orde en erg veilige voorspelbaarheid komt uit onszelf als collectief voort,
maar heeft ons vervreemd van onze origine: ons werkelijke, natuurlijke mens-zijn,
en biedt aldus weinig kansen aan het individu om werkelijke bevrediging te vinden,
daar er weinig kansen op 'zelfvoldoening' worden aangeboden.

De meest opvallende weergave van die vervreemding en schematiserende verstrakking van onze levens zie je buiten, op straat, in de stad, in banken en kantoren, en in je eigen huis in de muren en meubels tot de inhoud van je ijskast.

Jouw foto's reflecteren voor mij die vervreemding en dus dat rigide;
je toont wat zo vlak naast ons staat, dat ons zo typeert, een reflectie van de lege schalen die we eigenlijk zijn,
en men heeft net daarom zoveel moeite (denk ik) om je beelden te plaatsen;
omdat ze ons confronteren met onze lege, rigide, systematische, voorgeschreven eenvoud
en ergens slaag je erin zelfs net dat beetje te romantiseren, wat we door de overvloed aan (visueel) aanbod (je foto's zijn overal, van de lamp in de bar tot de ruimte in een openbaar gebouw)
net hebben leren negeren, en zelf in zekere zin ontkennen dat het daar is..."

Eric Vandamme

2008-06-24T03:30:00.000-07:00

De voorstellingen van Eric Vandamme zijn titelloos en geven zich niet gemakkelijk prijs. Ze ademen een onwezenlijke atmosfeer van verstilling en desoriënteren de toeschouwer. Vervreemding behoort dan ook tot de kern van Vandammes artistieke boodschap.

Soms schildert hij metafysische, verinnerlijkte beelden. Ze kunnen gezien worden als blauwdrukken voor een mogelijke werkelijkheid, maar evenzeer als restanten hiervan. De objecten die we zien lijken geruststellend: ze zijn afkomstig uit het collectief geheugen en op het eerste zicht definieerbaar. Niets is minder waar: door het ontbreken van referentiekaders zoals schaal en materiaalkenmerken, zijn deze sterk gereduceerde oervormen en structuren slechts melancholische, ontastbare spookbeelden op het netvlies.

Andere beelden zijn dan weer geënt op gesprokkeld fotomateriaal, afkomstig uit wetenschappelijke domeinen als genetica, celbiologie en nanotechnologie.
Hier zoomt Vandamme geduldig en selectief in, als een wetenschapper die tot de essentie wil doordringen. Dit inzoomen gebeurt bij een aantal beelden ook heel letterlijk: de structuren worden afgesneden door de begrenzingen van het doek, waardoor oneindigheid wordt gesuggereerd. Door te focussen op het microscopisch detail wordt de onmetelijke ruimte die zich hier omheen bevindt eveneens beklemtoond.

Vandammes schilderpalet is zeer getemperd; de dramatiek van licht en donker wordt versterkt door het bijna-maar-net-geen-zwart-wit kleurgebruik.
Vandamme ziet zijn keuze voor “het klassieke schilderen” als een statement: in dit zap-tijdperk, waarin beelden in sneltreinvaart over elkaar heen struikelen, maakt hij tijd en ruimte voor stilte en contemplatie.

Lukas Van Campenhout

2008-06-24T03:13:00.001-07:00

Lukas Van Campenhout maakt sculpturen in klei en giet ze af in porceleingips. De gebruikte techniek is die van de pelmoule. Deze moule wordt vernietigd om het gegoten beeld te ontbloten. Elk beeld is dus uniek.
Hij werkt rond volgende thema's: sensualiteit, vergankelijkheid en kwetsbaarheid.

Maria Iaram

2008-06-24T03:08:00.000-07:00

Het werk van Maria Iaram gaat over de chemie van het schilderen.
Door het aanbrengen van verschillende transparante lagen boven elkaar creëert de kunstenares gelaagdheid en diepte.
Het bewust nadenken over kleur, vorm en structuur confronteert ze met het oncontroleerbare van het schilderen: ze giet de verf uit op het doek en die zoekt zijn eigen weg op de onderliggende laag.
Zo ontstaan organische, ondefinieerbare vormen die een irreële, vervreemdende sfeer scheppen.